او به بقاء مىانديشد و بقاء در آخرت است . بينش و انديشه او چنين عملى را به او توصيه مىكند ، زيرا بينش او بينشى توحيدى است كه خدمت به خلق را بعد از عبادت خالق افضل چيزها مىشمارد . در روايتى از امام عسكرى ( عليه السلام ) رسيده كه « دو خصلت است كه بالاى آن چيزى نيست . يكى ايمان به خداوند و دوّمى نفع رساندن به برادران دينى و انسانى » « خصلتان ليس فوقهما شىء الايمان باللّه و نفع الاخوان » . پرهيزگار مىداند نفس او امر كننده به پليديها است ( امّاره به سوء ) و دشمنى شناخته شده است و از اين رو توجه به خواهشهاى آن نمىكند ، تا به سختى افتد ، سختى او مايه راحتى مردم و راحتى او مايه ناراحتى مردم است ، او ظلم به احدى نمىكند و جز آسايش خلق به چيزى نمىانديشد . از امام صادق ( عليه السلام ) روايت شده كه از پدران خود نقل كردند ، در وصيت و سفارش نبىاكرم ( صلى الله عليه و آله ) به على ( عليه السلام ) است كه فرمودند : « يا على افضل الجهاد مَنْ اصبَحَ لايَهُمّ بِظُلم احَد » : « اى على با فضيلت‌ترين جهاد اين است كه فرد صبح كند و اهتمام به ظلم احَدى نداشته باشد » . نظر پرهيزگاران به آخرت است زيرا آن سراى باقى و محل استقرار ابدى است وَإِنَّ الْاخِرَةَ هِىَ دَارُ الْقَرَارِ « 1 » و هر عاقلى خانه اقامت خود را آباد مىكند ، نه منزلگاههاى ميان راه را ، مولى على ( عليه السلام ) مىفرمايند : « مَنْ عَمَر دارَ اقامته فهو العاقل » : « كسى كه خانه اقامتى خود را بنا كند و آباد سازد ، او عاقل است » . « 2 » در جاى ديگر مىفرمايند : « انّك مخلوق للاخرة فاعمل لها ، انّك لم تُخْلَق للدنيا فازهد فيها » : « تو اى انسان ، براى آخرت آفريده شده‌اى ، ( تا آنجا سكونت كنى ) پس براى آنجا عمل انجام بده و براى دنيا و سكونت در آن آفريده نشده‌اى ، پس در

--> ( 1 ) . سوره غافر ، آيه 39 . ( 2 ) . غررالحكم ( ميزان الحكمه ، جلد 1 ، بحث آخرت ، صفحات 31 تا 40 ) . .